Słownik psychologiczny – aleksytymia

Aleksytymia:

jest to niezdolność do odczuwania, uświadamiania sobie, rozumienia i zwerbalizowania własnych emocji. Inaczej mówiąc to zaburzenie, w którym ludzie są „ślepi” na własne uczucia i nie mogą tej ślepoty pojąć, nie mają bowiem dostępu do własnych procesów emocjonalnych – zarówno ich psychicznej reprezentacji, jak i wskaźników behawioralnych oraz fizjologicznych.
Aleksytymii często towarzyszy sztywna postawa ciała i twarz pozbawiona wyrazu. Niekiedy występuje u osoby również niezdolność do odczuwania przyjemności.

Tomasz Maruszewski i Elżbieta Ścigała, przyjmują, że syndrom ten obejmuje cztery cechy:

1 – niezdolność do nazywania emocji – osoba odczuwa pobudzenie emocjonalne, ale nie umie go określić ani kontrolować.
2 – niezdolność odróżnienia pobudzenia fizjologicznego, pojawiającego się po wypiciu kawy, od emocji.
3 – ubóstwo życia wyobrażeniowego – aleksytymik obawia się, że emocje wymkną mu się spod kontroli, dlatego nie lubi oddawać się marzeniom.
4 – operacyjny styl myślenia – osoba potrafi długo rozprawiać o szczegółach sytuacji, która ją pobudziła, ale nie zastanawia się nad przyczyną tego stanu. Jej relacja z doświadczanych, najczęściej bardzo złożonych emocji przypomina ciąg zdarzeń pozbawiony głębszego sensu.