Dziś na specjalne zamówienie słów kilka o dziecięcej złości. A w zasadzie o tym, czego unikać gdy Twoje dziecko się złości

1. Nie angażują się w walkę o władzę

Dzieci, tak jak dorośli, gdy doświadczają wysokiego poziomu złości przechodzą w tryb walki lub ucieczki. Kontynuując „walkę” z dzieckiem będziesz tylko dalej rozpalać jego gniew. Jeśli nie ma ryzyka zranienia kogokolwiek i nie jest to sytuacja zagrażająca życiu lub bezpieczeństwu, to lepiej wycofać się i dać dziecku czas na uspokojenie się.

2.  Nie zakładaj, że wiesz wszystko

Rodzice często zapominają, że dziecko to również człowiek (tylko trochę mniejszy) mający emocje. Ma prawo być zdenerwowane, rozczarowane, niezadowolone, a nawet złe. Gdy pojawią się te uczucia, zadaniem rodziców jest modelowanie, demonstrowanie i dzielenie się z dzieckiem sposobami jak z szacunkiem dla innych ludzi wyrażać swoje poglądy, uczucia i  emocje. Gdy pojawia się niewłaściwe zachowanie jako rodzić odnieś się tylko do niego, a nie do emocji. Dziecko powinno odpowiadać za swoje zachowanie, czy jest one uzasadnione, czy też nie. Ważne jest, aby pamiętać , że to nie uczucia dziecka są problemem, ale nieodpowiednie zachowanie z nich wynikające. Dzieci często mają bardzo niską tolerancję na frustrację i rozczarowanie, a rodzice często dodają swoja cegiełkę do ich frustracji poprzez nieumiejętność komunikacji z nimi, napięte harmonogramy i niewłaściwe, codzienne założenia.

3.  Nie próbuj przemawiać do rozsądku dziecka

Wściekłe dziecko, tak jak i wściekły dorosły, nie myśli racjonalnie, dlatego też nie ma większego sensu odnosić się do jego rozsądku. Najczęściej, gdy staramy się z kimś dyskutować, staramy się przekonać go do naszego sposobu widzenia świata i rzeczy. Wiele dzieci jest wystarczająco inteligentnych, aby odwrócić sytuację i spróbować przekonać rodziców do swojego sposobu myślenia, pozostawiając rodziców bardziej złych oraz z większym poczuciem bezsilności i lekceważenia.

4.  Nie reaguj emocjonalnie

Gdy dziecko jest złe, zamiast działać od razu pod wpływem negatywnych emocji (co zdarza się nader często), spróbuj dla odmiany „wyłączyć” z zaistniałej sytuacji. Dyskutując i działając emocjonalnie możesz doprowadzić do eskalacji negatywnych emocji w Tobie i Twoim dziecku. Sprawy mogą wówczas wymknąć się spod kontroli.  Wybierz zatem „odcięcie się od sytuacji” tj. weź kilka głębokich wdechów, postaraj się być jak najbardziej obiektywny, ale przede wszystkim zachowaj kontrolę nad sobą. Często może się zdarzyć, że będziesz musiał znaleźć moment na uspokojenie się i odzyskanie kontroli nad sobą, po to by móc właściwie zareagować na złość Twojego dziecka. Twoim zadaniem jako rodzica jest wskazywać odpowiednie sposoby radzenia sobie z emocjami, a nie naśladować zachowania Twoich dzieci.

5.  Nie dokonuj pochopnych decyzji i nie wymyślaj zbyt dużych konsekwencji

 Postaraj powstrzymać się (do momentu uspokojenia się) przed stawianiem ultimatum, gróźb i konsekwencji. Gdy emocje są wysokie i jesteś wraz z dzieckiem w trybie „walki”, próba rozwiązania sytuacji zwiększa ryzyko dalszej kłótni i problemów. Najczęściej po chwili separacji lub milczenia, obie strony mogą dojść do porozumienia lub kompromisu. Gdy emocje już opadną, a powietrze oczyści się, można wówczas spokojnie zapytać dziecko “Byłaś naprawdę zła wcześniej. Możesz mi powiedzieć co cię zezłościło i dlaczego? Czy było coś co mogłaś zrobić inaczej? Co powinnaś zrobić następnym razem?”. Następnie „wyciągnij” z zachowania takie konsekwencje jakie czujesz i uważasz, że są właściwe. Pamiętaj, że tylko dlatego, że dziecko jest w furii czy też denerwuje się, nie oznacza, że nie może radzić sobie ze swoimi emocjami w lepszy sposób.  Jeśli dziecko jest zdenerwowane i odchodzi, czy nawet tupie nogami, jest to właściwszy sposób radzenia sobie ze swoimi emocjami niż bicie, krzyk i niszczenie przedmiotów. Zachowania negatywne (destrukcyjne i okazywanie braku szacunku) powinny nieć konsekwencje, natomiast pozostałe powinny być chwalone. Każda rodzina ma swoje własne zasady co jest dozwolone a co nie, staraj się jednak dać swemu dziecku pewną swobodę by mogło wyrażać swoje emocje.

6.  Nie wahaj się, nie poddawaj się

Po dokonaniu decyzji dotyczącej konsekwencji lub kary, nie daj się „wciągnąć” w poczucie winy, wyrzuty sumienia lub litość. Z tego to właśnie powodu powinieneś stosować do nr 5 na tej liście. Twoje działania, aby można je było zastosować, powinny być dobrze przemyślane. Jeśli dziecko widzi, że konsekwencje czy też kara jest znacznie gorsza niż przewinienie, nigdy nie będziesz miał przewagi w dyscyplinowaniu, bez względu na wiek dziecka

7.  Nie rób wyjątków

Twoje dziecko może być niepełnosprawne, mieć szczególne potrzeby, mieć rozwiedzionych rodziców lub traumatyczne dzieciństwo… jednak nie jest  to powód, by usprawiedliwić jego niewłaściwe zachowanie. Wiele dzieci prezentuje zachowania, które mogą być charakterystyczne dla ich doświadczeń, nie powinny one być jednak usprawiedliwieniem. Dzięki cierpliwości i dużej ilości ciężkiej pracy zachowania te najczęściej  można zmienić. Możesz starać się zminimalizować przyczyny wywołujące nieodpowiednie zachowanie, ale nie powinnaś go ignorować gdy się pojawia.

8.  Nie ignoruj, nie przegap i nie zlekceważ „krzyku” Twojego dziecka o pomoc

Większość dzieci mających poważne problemy z gniewem i złością potrzebuje akceptacji oraz nauki sposobów rozwiązywania problemów i  umiejętności społecznych. Ich zachowanie jest często wołaniem o pomoc. Nie ignoruj ich krzyku. Znajdź im pomoc jakiej potrzebują. Może być to doradztwo, psychoedukacja, trening umiejętności społecznych, opieka psychiatryczna, farmaceutyki, psychoterapia lub innego rodzaju pomoc.  Czasami najlepszym, co możesz zrobić jako rodzic jest przyznać, że sprawy wymknęły się spoza Twojej kontroli i potrzebujesz pomocy. Szukaj tych, którzy mogą służyć pomocą Tobie, Twojemu dziecku, rodzinie.

9.  Nie zapominaj o efektach końcowych

Jako rodzic, zadaj sobie pytanie, jakie są Twoje cele jeżeli chodzi o Twoje dzieci. Zadaj sobie pytanie, co się liczy jako wynik końcowy. Mam nadzieję, że dla większości rodziców celem tym jest by ich dziecko stało się odpowiedzialnym, pewnym siebie i stabilnym emocjonalnie dorosłym. Jako rodzic, jednym z Twoich najważniejszych zadań jest wskazanie dzieciom właściwego i zdrowego sposób zachowywania się oraz narzędzi jak rozwiązywać problemy. Czasami „lekcje odpowiedniego zachowania” nie wymagają wyciągania konsekwencji, a stanowią dobrą okazję do rozmowy i znajdowania pomysłów jak następnym razem, radzić sobie lepiej w tej samej sytuacji.

10.  Nie obwiniaj się

Jako rodzic, a szczególnie matka, niezwykle trudno nie czuć się winnym problemów swojego dziecka, niezależnie od tego, jakie te problemy są. Łatwo znaleźć sposoby na winienie się za wszystko co jest nie tak, pomimo tego, że często zdajemy sobie sprawę, że  jest wiele tylko do pewnego stopnia jesteśmy odpowiedzialni za różnego rodzaju okoliczności, które wpływają na nasze dziecko. Wszystko co możesz zrobić to najlepsze co możesz zrobić. Będąc zakładnikiem poczucia winy, wyrzutów sumienia lub innych negatywnych emocji nie pomożesz swemu dziecku.